ميان ماندن و رفتن!

پريروز با يكي دوتا از اساتيد و دبيران دوران تحصيلم تماس گرفتم تا روز معلم را تبريك بگويم و بعد از مدت‌ها، احوالي بپرسم كه يكي از استادانم خبردادند مي‌خواهند از مديريت گروه مترجمي دانشگاه (دوره ليسانسم ) كناره‌گيري كنند و ديگر مجله‌شان را چاپ نخواهند كرد و برنامه دكترا فعلن منتفي شده و طرح مركز پژوهش‌هاي ترجمه هم پا در هواست و .....( در عرض چند دقيقه چقدرخبرخوش!!! شنيدم ) به قول اینگیلیسی ها !no such luck البته ايشان مثل هميشه كلي اميدواري دادند كه مثلن مي‌شود در كشورهاي همسايه يا كشورهاي نزديك هم دكترا خواند و...  وقتي در مورد فرد جايگزين از ايشان سوال كردم دو نفر را اسم بردند كه در جا دود از سر اينجانب برخاست!! البته آنها هيچكدام افراد بدي نيستند ( زماني از استادانم بودند). اما نكته اينجاست كه مديريت يك گروه علمي نياز به فضایي دموكراتيك و مديري آزاد‌انديش دارد كه مي‌بايست توانايي جذب و organize  كردن افراد متعدد با طيفهاي فكري متفاوت را داشته باشد؛ همچنين مي‌بايست ظرفيت تحمل انتقاد و تاب پذيرش نظرات مخالف را نيز داشته باشد. البته اينها نظر شخصي است ولي فكر نمي‌كنم علم مديريت هم غير از اين‌را بگويد! قطعن چنين توانايي‌هايي را در افراد نامبرده نمي‌بينم فکر نمی کنم دیگر پاي رفتن به آن دانشكده را داشته باشم! حالا من می خواستم پیشنهاد بدهم دانشکده مربوطه یک "مدرسه تابستانی" مثل دانشگاه شریف راه بیاندازد و از اساتید خارجی برای برپایی کارگاه و برگزاری سمینار دعوت بکند و....خلاصه كلي كسل و ناراحت شدم از اينكه آرزوهاي علمي من و امثال من مثل شمعي دارد قطره قطره آب مي‌شود و فرومي‌چكد، ديگر چه بايد ميشد كه نشد تا باور كنيم که "نسل سوخته‌ايم" که استعدادهاي فراموش شده‌ايم، كه هيچكس براي ايده‌‌آل های ما تره هم خرد نکرد و جديمان نگرفت!!

مدت‌ها بود ميان ماندن و رفتن دچار ترديد بودم اما حالا ديگر به يقين بايد به "رفتن" بيشتر فكر كنم!!!